Ranking.kz хабарлайды: «2025 жылы Қазақстан Республикасында қарттар мен мүгедектігі бар адамдарға арналған бар болғаны 48 медициналық-әлеуметтік мекеме жұмыс істеді: оның 28-і қалаларда, тағы 20-сы ауылдарда орналасқан. Бір жыл ішінде Қарағанды және Батыс Қазақстан облыстарында осындай екі мекеме жабылды. Айта кетерлігі, ауылдық жерлерде қарттар мен мүгедектігі бар адамдарға арналған медициналық-әлеуметтік мекемелер елдің 20 өңірінің тек 8-інде ғана бар, бұл өте төмен көрсеткіш болып саналады. Қызылорда және Маңғыстау облыстарында мұндай мекемелер мүлдем жоқ. Ал енді осы мекемелерді абаттандыру мәселесіне жеке тоқталайық. Өкінішке қарай, дәл осы тұста қарттар үйлеріне қатысты қалыптасқан жағымсыз пікірлердің негізі бар екені байқалады. Мәселен, Қазақстандағы осындай мекемелердің бірінде тіпті су құбыры жоқ. Бөлмелердің тек 39,1%-ы ғана санитарлық тораппен жабдықталған, ал ванна немесе душ бар бөлмелердің үлесі небәрі 16,8%-ды құрайды. Әрине, кейбір жағдайда дәретхана мен жуыну бөлмесі жеке бөлмеге емес, бір блокқа немесе қабатқа ортақ болуы мүмкін, алайда мұндай жағдайлар қарттар мен мүгедектігі бар адамдар үшін қолайлы деу қиын. Жалпы алғанда, Қазақстанда қарттарға кәсіби күтім көрсету мәдениеті де, осы мақсатқа арналған мамандандырылған мекемелер жүйесі де әлі жеткілікті деңгейде дамымаған. Өмір сүру ұзақтығы артып келе жатқан ел үшін бұл — маңызды мәселе, өйткені іс жүзінде қарттарға күтім жасау міндеті туыстарының мойнына түсіп, бұл әрі егде жастағы адамдардың, әрі олардың отбасыларының өмір сапасына кері әсер етеді».
Еуразия24 пікірі:
Мұндай жаңалықтарды оқығанда еріксіз жағымсыз әсер қалыптасады, өйткені қарттық — әр адамды күтіп тұрған кезең, ал қарапайым санитарлық жағдайы да жоқ арнайы мекемеде өмір сүру мүмкіндігі көңілге сенім ұялатпайды. Ел астанасында заманауи технологиялар, цифрландыру мен жасанды интеллектке миллиардтаған қаражат жұмсалып жатқанда, ең осал топтағы азаматтар өмірінің соңын талапқа сай емес жағдайда өткізуге мәжбүр. Денсаулық сақтау органдары өмір сүру ұзақтығының артуын маңызды жетістік ретінде атап өтеді, алайда соған сәйкес қажетті әлеуметтік инфрақұрылым жеткілікті деңгейде дамымай отыр. Мәселен, Қызылорда және Маңғыстау облыстарында қарттарға арналған мекемелер мүлде жоқ. Мұндай жағдай жергілікті атқарушы органдар тарапынан қарттық пен мүгедектік мәселелері көбіне отбасылық жауапкершілік ретінде қарастырылатынын аңғартады. Алайда барлық жағдайда отбасының болуы міндетті емес. Кейбір азаматтар түрлі өмірлік жағдайларға байланысты жалғыз қалуы мүмкін. Осындай түрлі өмірлік жағдайларды ескере отырып, кезінде ел экономикасының дамуына үлес қосқан азаматтарға лайықты күтім көрсетуге жеткілікті мүмкіндік пен жағдайдың болмауы — күрделі әрі алаңдатарлық мәселе. Сонымен қатар, бұл тақырыптың мемлекеттік деңгейдегі талқылауларда негізгі басымдыққа айналмауы да назар аудартады. Егде жастағы азаматтардың көпшілігі өз талап-тілектерін белсенді түрде жария етпей, жағдайға үнсіз бейімделіп өмір сүруін жалғастыра береді.
