ҚазТАГ мәліметінше, Қазақстанда кедейлік шегін айқындау тәртібіне өзгеріс енгізілмек. Еңбек және халықты әлеуметтік қорғау министрі бұйрығының жобасында Әлеуметтік кодекстен алынып тасталған бірқатар норманы ведомстволық құжатқа енгізу көзделген. Жобаға сәйкес, Астана, облыстар мен республикалық маңызы бар қалалардағы кедейлік шегін жергілікті атқарушы органдар әр тоқсан сайын есептейді. Есептеу кезінде уәкілетті мемлекеттік орган белгілеген кедейлік шегінің мөлшері негізге алынады. Кедейлік шегіне қатысты мәліметті жергілікті атқарушы органдар тоқсан сайын бұқаралық ақпарат құралдарында жариялап отырады. Ал табысы ең төменгі күнкөріс деңгейінен аз халықтың үлесі туралы деректер жылына бір рет жарияланады. Бұл көрсеткіш республика бойынша, сондай-ақ Астана, облыстар мен республикалық маңызы бар қалалар бөлінісінде беріледі. Оны мемлекеттік статистика саласындағы уәкілетті орган жариялайды. Құжатта атаулы әлеуметтік көмек көрсету кезінде кедейлік шегін айқындауға қатысты Әлеуметтік кодекстің 120-бабындағы жекелеген нормалар кодекстен алынып тасталғаны көрсетілген. Енді бұл мәселелер Еңбек және халықты әлеуметтік қорғау министрінің бұйрығымен реттелмек.
Еуразия24 пікірі:
Біздің ойымызша, кедейлік шегін есептеу және оны жариялау тәртібін Әлеуметтік кодекстен алып, Еңбек және халықты әлеуметтік қорғау министрлігінің бұйрығымен реттеуге көшіру әлеуметтік саладағы рәсімдерді жеңілдетуге бағытталған қадам. Бұл өзгеріс министрлікке көрсеткіштер мен есептеу әдістемесін қажет болған кезде жедел жаңартуға мүмкіндік береді. Ол үшін бұрынғыдай Әлеуметтік кодекске түзету әзірлеп, оны Құрылтайдың қарауына ұсынудың қажеті болмайды. Сонымен бірге әкімдіктер өңірлердегі кедейлік шегін үш ай сайын жариялап отыруға міндетті болып қала береді. Соның арқасында министрлік аймақтардағы жағдай күрт өзгерген жағдайда дер кезінде әрекет ете алады. Дегенмен мұның бәрі өзгерістің түпкі мақсаты жұмысты жеделдету болған жағдайда ғана орынды. Өйткені мәселенің екінші жағы да бар. Мұндай тәртіп атаулы әлеуметтік көмекке жұмсалатын бюджет шығынын министрлік деңгейінде қабылданатын құжаттар арқылы реттеудің құралына айналып кетпей ме? Бұл жағдайда тиісті шешімдер заң шығарушы органның талқылауынсыз қабылданып, қоғамның назарынан тыс қалуы мүмкін.
