Қазақстан Республикасының Үкіметі хабарлауынша, елімізде отандық жүк авиакомпаниясын дамыту жұмыстары жүргізілуде. Көлік министрлігі биылғы қазан айында алғашқы жүк ұшағын іске қосуды жоспарлап отыр. Үкімет отырысында Премьер-министр Олжас Бектенов Мемлекет басшысы жүктеген міндеттер аясында Қазақстанда ұлттық жүк авиакомпаниясын құру бойынша шаралар жүзеге асырылып жатқанын айтты. «Біз шетелдік әуе компанияларын Қазақстанға тарту үшін, соның ішінде транзиттік жүк рейстерінің санын көбейту мақсатында авиаотын бағасын барынша тартымды еттік. Мемлекет басшысы отандық жүк авиакомпаниясын құруды тапсырған болатын. Қазіргі уақытта бұл жоба іске асырылып жатыр. Биылғы қазан айында алғашқы жүк ұшағы Қазақстанға жеткізілуі тиіс. Көлік министрлігі бұл мәселені ерекше бақылауда ұстауы қажет», – деді Олжас Бектенов.
Еуразия24 пікірі:
Билік дәліздерінен қандай да бір жаңа компанияның құрылатыны туралы ақпарат шыға қалса, бізде бірден когнитивті диссонанс пайда болады. Мемлекеттің экономикадағы өз үлесін азайту туралы айтып келе жатқанына 20 жылға жуықтады, бірақ қайсыбір саланың «бағы жанбай қалса» (тура және ауыспалы мағынасында), ол жерге міндетті түрде мемлекеттің өзі араласады. Сонда нарық бизнес үшін тартымсыз ба? Жеке капитал инвестиция құюға асықпай ма? Тәуекел жоғары, инфрақұрылым қымбат, ал өтелу мерзімі күрделі ме? Тамаша — ендеше мемлекеттік немесе мемлекетке қарасты құрылым құрудың нағыз уақыты келді деген сөз. Бул үрдіс экономиканың көптеген секторынан айқын көрініп отыр. Әуе тасымалын дамыту керек пе — мемлекет, логистика — мемлекет, дата-орталықтар — мемлекеттің қатысуымен, жасанды интеллект — мемлекеттік бағдарламалар арқылы, банктерді құтқару — мемлекет, ауыл шаруашылығын субсидиялау — тағы да мемлекет. Ал енді бұл тізімге жүк авиациясы қосылып жатыр. Қазіргі уақытта біздің нарықтық экономиканың қалыптасу және мемлекеттің уақытша қатысу кезеңінде тұрғанымызды немесе көз алдымызда жаңа тұрпаттағы мемлекеттік жоспарлау жүйесінің сылбыр ғана қалыптасып жатқанын түсінудің өзі қиынға соғады. Авиациялық жүк тасымалы төңірегіндегі жағдай бұған толық дәлел бола алады. Егер бұл нарық шынымен де аса табысты әрі тартымды болса, Еуразияның қақ ортасындағы тиімді географиялық орналасуымызды пайдаланып, бизнес әлдеқашан өздігінен мықты ойыншыларды қалыптастырар еді. Алайда жеке сектор асығар емес — бәлкім, мемлекеттің тағы да «үміттің соңғы инвесторы» рөлін өз мойнына алуын күтіп отырған шығар.
