«Қазақстан» газеті Мемлекеттік кеңесші Ерлан Кариннің мақаласын жариялады: «Биыл көктемде мен «инфорекет» деп аталатын құбылысқа назар аударған болатынмын. Бұл – кейбір блогерлер мен белсенділердің әрекеті қарапайым бопсалауға айналған жағдай. Мұндай тәжірибелер бұған дейін де орын алған – олар қоғамға жат элементтермен «ойнақылық» саясатының салдарынан қалыптасты. Соның нәтижесінде әртүрлі жалған қоғам белсенділері, блогерлер мен «қолда баққан оппозиционерлер» пайда болды. Қазіргі таңда олар бұрынғыдай ықпалды қамқоршылар мен жомарт тапсырыс берушілерсіз қалды. Алайда олар сол баяғы тәсілмен, әдеттегі рефлекс бойынша табыс табуға тырысуда. Олардың әрекет схемасы өте қарабайыр: белгілі бір тақырыптарды әдейі ушықтырып, кейін жазбаларын өшіру немесе «мәселені шешу» үшін ақы сұрайды. Бұл – журналистика да емес, шынайы қоғамдық қызмет те емес. Мұның шын мәнінде не екенін айтсақ – бұл бопсалау мен қорқытып ақша алуға негізделген жартылай қылмыстық бизнес. Сонымен қатар, азаматтық белсенділік кейпін жамылған «кэнсел мәдениеті» де күшейіп келеді. Алайда бұл – шын мәнінде қысым көрсету мен жаппай шабуыл құралына айналуда. Эмоция жетегінде кеткен адамдар жағдайдың мәніне терең үңілместен, бойкотқа шақыруларды қолдайды. Соның нәтижесінде агрессия мен психологиялық қысымның ушығуына жол ашылады. Әділетсіздікке қарсы күрес орынды. Бірақ ол соқыр және ойланбай жасалса, нәтижесінде әділетсіздіктің жаңа толқыны пайда болуы мүмкін. Сондықтан мұндай құбылыстарға жүйелі түрде жауап беру қажет. Оның ішінде заңнамалық шаралар да қарастырылуы тиіс. Мысалы, этникалық, діни, тілдік, гендерлік және өзге де белгілер бойынша кемсіту сипатындағы бойкотқа шақырғаны үшін жауапкершілік енгізу мәселесін ойластыруға болады».
Евразия24 пікірі:
Мақаладан шағын үзінді алу оңай болған жоқ, себебі автор мәтінде оқырманды біртіндеп мынадай ойға алып келеді: дәл қазіргі уақытта Мәдениет және ақпарат министрлігінде немесе Бас прокуратурада әлеуметтік желіде «қоғамдық үкім» шығаратын «әлеуметтік әділеттілік таратушыларға» арнап Әкімшілік немесе Қылмыстық кодекске арнайы бап енгізу мәселесі қарастырылып жатқанын болуы мүмкін. Бұл — ұлтаралық араздықты қоздыруға байланысты резонансты істерге де, концерттердің жаппай тоқтатылуына қатысты да, шетел азаматтарына әдейі бағытталған тілдік арандатуларға — яғни, соңғы кезде қайта бой көтере бастаған «тілдік патрульдерге» де қатысты. Мемлекет басшылығы прагматикалық сыртқы саясат жүргізіп, әлемдік серіктестермен тиімді саяси-экономикалық қатынастар орнатып жатқан шақта, ел ішінде кейбір жалған отаншылдар адамдарды ұлтына, этникалық тегі мен дініне, тіпті тіліне қарап қуғындап, өзінше «әділдік орнатуға» тырысуда. Мұндай өз бетінше әрекеттерге мысалдар интернет кеңістігінде жетерлік. Десе де, құқық қорғау органдары мұндай арандатушылыққа төзбеушілік қағидатын ұстанып отырғаны көңілге демеу болады. Бірақ бұл шаралар арандатушыларды тоқтатуға жеткілікті ме – бұл басқа мәселе. Қалай болғанда да, қоғам ретінде бізге ұлтаралық татулықты бұзуға бағытталған әрекеттерге, сондай-ақ әлеуметтік желідегі «кэнсел мәдениетіне» қарсы тұра алатын ортақ иммунитет қалыптастыру үшін уақыт керек болатыны анық. Кейбірі бұл үдерісті түрмеде өткеруі мүмкін.
