ҚР Парламенті Мәжілісі депутат Гүлдара Нұрымның Премьер-Министрдің орынбасары – Мәдениет және ақпарат министрі Аида Балаеваға жолдаған депутаттық сауалын жариялады. «…Бүгінде әлеуметтік желілердің басым бөлігі емдеу, тексеру және медициналық көмектің өзге де түрлерін көпшілік талқысына салатын алаңға айналды. Авторлардың «сарапшылық пікір» ретінде ұсынатын мұндай белсенділігі ресми медицина жүйесінің беделіне нұқсан келтіріп, халық арасында сенімсіздік ұялатуда. Бұл үрдіс өз бетінше емделу көрсеткішінің артуына әкеп соқтырды. Бейінді агенттіктердің деректеріне сүйенсек, азаматтардың 42%-ға жуығы дәрігерге қаралмастан, өмірінде кем дегенде бір рет әлеуметтік желідегі кеңестерге сүйеніп емделген, өз бетінше диагноз қойып, дәрі-дәрмек тағайындаған», — деді депутат. «Медицина саласының біртіндеп қызмет көрсету нарығына айналып бара жатқанын ерекше атап өткім келеді. Ең қауіптісі — кәсіби этика мен деонтология құндылықтарының жоғалу процесі жүріп жатыр. Мамандардың көпшілік алдында әріптестерін сынауы, өзгенің еңбегін құнсыздандыруы және өз қызметін өткізу үшін пациенттерді түрлі асқынулармен қорқытуы әдетке айналды. Бұл медицина қауымдастығына деген жалпы сенімді түп-тамырымен жояды».
Еуразия24 пікірі:
Жасыратыны жоқ, бүгінде қазақстандық қоғамның басты дертіне айналған тек дәрі-дәрмекпен өз бетінше емделу ғана емес, сонымен бірге бақсы-балгерлік пен емшіліктің етек алуы болып отыр. Өздерін «ұлы шипагер» санайтын емшісымақтар үлкен ақша үшін адамдарды қайталанбас зардаптарға ұрындырғанша емдеуін тоқтатар емес. Депутаттың пікірі өте орынды — халық дәріханаға дүкенге барғандай ағылып, нұсқаулығына да қарамастан дәрі-дәрмекті бақылаусыз қабылдауда. Алайда, дәрігердің қабылдауына жазылу мүмкіндігі болса, халық бұлай өз бетінше емес, маманның бақылауымен емделер еді. Міне, дәл осы тұста өз бетінше емделу тақырыбынан медициналық қызметтің қолжетімділігі мәселесіне ойысамыз. Ешкім емханаға еріккеннен бармайды. Ал адам дәрігер көмегіне зәру болып тұрған сәтте қабылдау кестесінен бос орын табылмаса, қалтасы көтеретіндер ақылы емхана іздейді, ал қалғандары интернетке кіріп: «…ауырғанда не істеу керек?» деп іздеу салуға мәжбүр болады. Бұл дәстүрлі медицинаға сенбеушіліктен емес, қажет кезде дәрігер кеңесін алу мүмкіндігінің жоқтығынан туындап отыр. Ал денсаулық сақтау жүйесі, біздің субъективті пайымдауымызша, бұл міндетті өте нашар атқаруда.
